Het zou 20 graden worden met een zonnetje. Dat zonnetje was er wel, maar pas om 17.00 uur, toen we weer naar huis reden. 20 graden was het, maar dan bij Hennie in de conference-room, na een paar bakkies koffie.

Maar daar houdt het negatieve dan ook op! De dag was werkelijk een openbaring en ik ben verliefd geworden op het TT-circuit en het circuit-rijden.

Om 07.30 uur (op de verjaardag van mijn jongste zoon begon de dag op het circuit. Richard met de ZX-12 en fok met de SuperDuke (die alleen geschikt blijkt te zijn voor een kartbaan, volgens HK) waren al aanwezig. Richard’s vriend had afgezegd. Eerst maar een bakkie in de koude handen.

CRT heeft de teugels goed in handen en begint met een uitgebreide introductie, waarin steeds gehamerd wordt op respect voor de mede circuitgebruiker. Dat sommige mensen geen oren, maar kroepoek naast hun hoofd hebben hangen, merkten we even later.

Om 09.48 uur naar park ferme. SPANNEND!!! De motor blijkt niet technisch gekeurd te worden en we mogen als tweede groep van 7 de baan op. Dit is echt wel bijzonder, als je de eerste meters maakt op een heus GP-circuit. Direct achter de Marshall aan om de lijnen er een beetje in te krijgen. 2 rondjes en dan zakken de voorste 2 af naar achteren om de volgende de kans te geven direct achter de marshall te rijden. Gaandeweg gaat het steeds een beetje harder en we zijn Richard en zijn ‘maat’ kwijt. Die waren achter een andere groep blijven hangen. “Je mocht toch niet inhalen?” “Nou, als de Marshall inhaalt, dan zullen wij dat ook maar doen.” Tussen alle sessies is het natuurlijk heerlijk ouwehoeren met elkaar.

Op naar de veringsspecialist van HK-suspension. Die verklaart de basis van het rijwielgedeelte van een motor: Staat een motor op z’n neus, dan gaat ‘ie makkelijk de bocht om; hangt ‘ie in z’n kont, dan wil de fiets het liefst rechtuit. Daarna stonden er een aantal motoren klaar om behandeld te worden. Ook die van mij kreeg een kleine afstelbeurt. Wat een verschil! De tweede sessie gaf echt veel meer vertrouwen. Ik bleek maximale uitgaande demping te hebben, wat resulteert in een vliegend achterwiel bij flink remmen. Was in de tweede sessie dus geen spoortje meer van te bekennen! Mein Himmel, wat een verschil. Alleen daarom zou je al mee moeten doen met zo’n circuit-dag. Fok had minder geluk met een motor die volgens de specialist op een kartbaan thuishoort i.p.v. op een circuit. Niet fatsoenlijk te krijgen dus en fok blijft achter met een traan op het gezicht en een schurkende motor bocht-uit. Die van Richard blijkt goed te staan. Heeft hij die centen voor het afstellen vorig jaar niet voor niets uitgegeven.

Dan even lunchen op eigen kosten en de eerste helft evalueren. Gaat het lekker jongens? Mooi hè? Lekker rammen op het circuit. Maar wel beheerst rammen en dat is nog het mooiste. Je leert er toch wel van rijden. Hier heb je ook wat aan op de weg: door de bocht heen kijken is belangrijk voor een soepele bochtentechniek. Bovendien kun je dan beter anticiperen op wat er verderop voor je gebeurt. Lekker (maar duur) macaronietje. Op naar de derde sessie.

3e sessie is eerst 10 minuten achter de marshall aan en dan vrij rijden…. Ennnnnn LOSSS! Daar gaan we dan, volledig uit de band. Eerste Ruskenhoek gaat meteen al bijna mis. Even weer met beide benen op de grond (gelukkig niet letterlijk). Dus maar weer even rustig op de pionnetjes rijden. Dat gaat beter en het tempo kan elke ronde weer wat hoger. Vooral uitremmen is erg leuk werk. Op de snelle stukken volledig zoek gereden worden door ZX-10’s e.d., om 100 meter later diezelfde gasten er weer misselijkmakend (voor hun dan) uit te remmen. HIIIEEEEHAAAARRRHHHH. Achem.. even rustig blijven, niet overmoedig worden. Even napraten met de Marshal. Alles gaat lekker, maar twee gasten in onze groep hebben kroepoek naast hun hoofd, of niet fok?. Die rijden als zotten over de baan en 1-tje krijgt een waarschuwing.

4e sessie met tijdwaarneming. 2 rondjes Achter de marshall, om vervolgens weer losgelaten te worden. MOOI!!!! Ook weer even rustig opbouwen, maar dan komt de flow. Het circuit begint al bekend te worden en je weet al voor elke bocht hoeveel versnellingen terug om er lekker doorheen te roppen. Knietje aan de grond. Teenslider aan de grond. Dit is verslavend! Weer terug in de paddock, de bandjes roken nog na, praten we weer even na.

Om 16.15 uur is er dan de uitreiking van de certificaten en mogen we naar huis, feest vieren met mijn Julius, die 2 is geworden, en de familie. Kunnen ze meteen de rullen zien op de band van zijn papa, ook een mooi cadeau, of niet dan? Toch wel mooi, om de snelste te zijn van 38 mensen (waarvan 3 vrouw en 6 marshall), maar wat wil je ook met nummer 46 (waar Rossi ook mee rijdt).

Zaterdag was alweer de 3e editite van de Modderrit. Gelukkig was er van modder dit jaar geen sprake, maar was het prima weer om er met de motor op uit te trekken. De opkomst was dan ook goed te noemen. Na een bakkie koffie met koek konden we de weg op. Met een lekker gangetje en erg leuke slingerweggetjes gingen we achter Alexander en Annemarie naar Dokkum.
Al snel moesten we even stoppen omdat Hein het nodig vond om zijn motor plat te leggen. Waarschijnlijk wat olie of ander smeer op het wegdek. De schade aan de Pan viel mee, en nadat we de motor weer aangeduwd hadden weer verder. De zon bleef lekker schijnen en op het terras genoten we van wederom koffie, maar nu met appelgebak met slagroom!

We vervolgden onze route via Lauwersoog, Zoutkamp en Noordhorn om in Aduard te tanken. Daar sloten ook de laatste 2 coureurs aan. Met 8 motorduivels en 1 duivelinnetje reden we verder door het Groninger land, op naar de volgende stop in Noordpolderzijl. Hier hebben we uitgebreid geluncht en lekker bijgepraat. Toen ook Mark zijn hele verhaal gedaan had konden we weer verder…..

De mooie weggetjes en landschappen bleven maar komen, en zo reden we via Onderdendam, Zandeweer, Garrelsweer en Garmerwolde weer richting Groningen. Onderweg waren we al weer de nodige mensen kwijtgeraakt die nog andere verplichtingen hadden. Maar uiteindelijk stonden we met 5 man op de grote markt. Nog even een terrasje en genieten van de laatste zonnestralen, dan naar huis en nog lekker nagenieten van deze mooie dag. Met dank aan onze voorrijder Alexander natuurlijk!

In 2005 zijn een aantal van ons al met Sterrit naar Schotland geweest. Met name Jacco was erg gecharmeerd van dit land (en zijn whisky’s). Alleen waren we destijds net te laat bij de destilleerderij en ook Edinburgh konden we niet meer bezoeken. Daarom zijn Bart en Jacco dit jaar wederom naar Schotland afgereisd met deze 2 dingen in de planning.

De boot van ijmuiden naar Newcastle was als vanouds, en eenmaal weer op de motor moeten we al onze navigatie-eigenschappen al aanspreken. De weg die we zochten konden we niet vinden, en eigenlijk hadden we geen idee welke kant we op moesten. Dan is een voorrijder met GPS toch wel zo handig…..

Maar uiteindelijk wisten we toch de goede weg te vinden en konden we via Carlisle en Glasgow richting onze eerste slaapplaats in Tarbert. We gingen namelijk de volgende ochtend met de boot van Kennacraig naar Port Ellen op het eiland Islay.

Islay is HET whisky-eiland, waar je overal op het eiland de geur van turf en whisky ruikt en er meerdere distileerderijen zijn. We hebben die van Laphroaig en Ardbeg bezocht, inclusief rondleiding en wat proeven achteraf. Verder hebben we die van Lagavulin, Bowmore, Coal ila en Port Ellen op de motor aangedaan. Na 2 dagen Islay hadden we het wel gezien en konden we weer met de boot naar het vaste land!

Via een erg mooie route zijn we woensdag via Oban naar Fort William gereden. Hier waren we met Sterrit ook geweest, en het leek ons een leuke stop met uitzicht op de Ben Nevis (met z’n 1344 meter de hoogste berg van Schotland). Helaas was het weer de volgende dag erg slecht, zodat we niet zoals gepland naar de echte hooglanden zijn gegaan. We kozen voor een korte etappe om via het meer van Loch Ness naar Inverness te rijden. Een redelijk grote plaats waar we de middag in ieder geval droog zaten……

De volgende ochtend met een twijfelachtig zonnetje vertrokken richting Edinburgh. Na de koffie-stop met lekkere gebakjes werd het dan ook droog en kon het lekkere stuurwerk beginnen. De hele dag doorgereden met een lekker zonnetje en het laatste stuk via de snelweg naar Edinburgh. Daar een aardige B&B gevonden op een half uurtje lopen van het centrum.
‘s Avonds direct de stad in en deze grotendeels verkend. Lekker gegeten bij de Italiaan (?!) en zaterdag via het paleis en de Royal Mile naar het kasteel gelopen. Daarna een beetje rondgehangen in het centrum en de pubs. Ook best wel vermoeiend zo’n dagje zonder motor……

Zondag dus maar weer snel op de motor, op zoek naar Rosslyn Chapel, bekend van de film de Da Vinci Code. Voor de film kreeg dit kerkje slechts 1000 bezoekers per jaar, nu ruim 170.000 !!
Daarna wederom erg lekker gereden, een super rondje met mooie weggetjes en landschappen en schapen langs de weg. Oppassen dus. Zeker met een motor waar maar 14 liter in kan en die ook nog niet zo zuinig is. Maar we konden wederom op tijd een benzinepomp vinden 😉

En dan is het alweer onze laatste dag, op naar Newcastle en kijken of we de boot kunnen vinden. Maar voordat we aan boord gaan genieten we nog even van de vele mooie weggetjes. We slingeren langs de kust en verlaten dan toch Schotland. Bij de laatste tankstop doet Jacco een vervelende ontdekking. Een voetsteun is namelijk losgetrild en deze heeft al bungelend aan zijn zijtassen voor flink wat butsen in zijn achtervelg gezorgd. Niet zo mooi natuurlijk, maar gelukkig zijn Jacco en zijn motor niet gevallen.

De boot kunnen we met enig zoekwerk vinden, en we worden al verwacht door DFDS. Het inschepen was weer een makkie en nadat we onze hut gevonden hadden genoten we op het dek van een welverdiend biertje. Daarna snel naar binnen voor het avondeten en een gezellige laatste avond aan de bar. Helaas was het weer de volgende ochtend om te huilen, en restte ons niets anders dan in ons regenpak de laatste kilometers naar huis af te leggen. Al met al een geslaagde vakantie, zie de foto’s…….