Het zou 20 graden worden met een zonnetje. Dat zonnetje was er wel, maar pas om 17.00 uur, toen we weer naar huis reden. 20 graden was het, maar dan bij Hennie in de conference-room, na een paar bakkies koffie.

Maar daar houdt het negatieve dan ook op! De dag was werkelijk een openbaring en ik ben verliefd geworden op het TT-circuit en het circuit-rijden.

Om 07.30 uur (op de verjaardag van mijn jongste zoon begon de dag op het circuit. Richard met de ZX-12 en fok met de SuperDuke (die alleen geschikt blijkt te zijn voor een kartbaan, volgens HK) waren al aanwezig. Richard’s vriend had afgezegd. Eerst maar een bakkie in de koude handen.

CRT heeft de teugels goed in handen en begint met een uitgebreide introductie, waarin steeds gehamerd wordt op respect voor de mede circuitgebruiker. Dat sommige mensen geen oren, maar kroepoek naast hun hoofd hebben hangen, merkten we even later.

Om 09.48 uur naar park ferme. SPANNEND!!! De motor blijkt niet technisch gekeurd te worden en we mogen als tweede groep van 7 de baan op. Dit is echt wel bijzonder, als je de eerste meters maakt op een heus GP-circuit. Direct achter de Marshall aan om de lijnen er een beetje in te krijgen. 2 rondjes en dan zakken de voorste 2 af naar achteren om de volgende de kans te geven direct achter de marshall te rijden. Gaandeweg gaat het steeds een beetje harder en we zijn Richard en zijn ‘maat’ kwijt. Die waren achter een andere groep blijven hangen. “Je mocht toch niet inhalen?” “Nou, als de Marshall inhaalt, dan zullen wij dat ook maar doen.” Tussen alle sessies is het natuurlijk heerlijk ouwehoeren met elkaar.

Op naar de veringsspecialist van HK-suspension. Die verklaart de basis van het rijwielgedeelte van een motor: Staat een motor op z’n neus, dan gaat ‘ie makkelijk de bocht om; hangt ‘ie in z’n kont, dan wil de fiets het liefst rechtuit. Daarna stonden er een aantal motoren klaar om behandeld te worden. Ook die van mij kreeg een kleine afstelbeurt. Wat een verschil! De tweede sessie gaf echt veel meer vertrouwen. Ik bleek maximale uitgaande demping te hebben, wat resulteert in een vliegend achterwiel bij flink remmen. Was in de tweede sessie dus geen spoortje meer van te bekennen! Mein Himmel, wat een verschil. Alleen daarom zou je al mee moeten doen met zo’n circuit-dag. Fok had minder geluk met een motor die volgens de specialist op een kartbaan thuishoort i.p.v. op een circuit. Niet fatsoenlijk te krijgen dus en fok blijft achter met een traan op het gezicht en een schurkende motor bocht-uit. Die van Richard blijkt goed te staan. Heeft hij die centen voor het afstellen vorig jaar niet voor niets uitgegeven.

Dan even lunchen op eigen kosten en de eerste helft evalueren. Gaat het lekker jongens? Mooi hè? Lekker rammen op het circuit. Maar wel beheerst rammen en dat is nog het mooiste. Je leert er toch wel van rijden. Hier heb je ook wat aan op de weg: door de bocht heen kijken is belangrijk voor een soepele bochtentechniek. Bovendien kun je dan beter anticiperen op wat er verderop voor je gebeurt. Lekker (maar duur) macaronietje. Op naar de derde sessie.

3e sessie is eerst 10 minuten achter de marshall aan en dan vrij rijden…. Ennnnnn LOSSS! Daar gaan we dan, volledig uit de band. Eerste Ruskenhoek gaat meteen al bijna mis. Even weer met beide benen op de grond (gelukkig niet letterlijk). Dus maar weer even rustig op de pionnetjes rijden. Dat gaat beter en het tempo kan elke ronde weer wat hoger. Vooral uitremmen is erg leuk werk. Op de snelle stukken volledig zoek gereden worden door ZX-10’s e.d., om 100 meter later diezelfde gasten er weer misselijkmakend (voor hun dan) uit te remmen. HIIIEEEEHAAAARRRHHHH. Achem.. even rustig blijven, niet overmoedig worden. Even napraten met de Marshal. Alles gaat lekker, maar twee gasten in onze groep hebben kroepoek naast hun hoofd, of niet fok?. Die rijden als zotten over de baan en 1-tje krijgt een waarschuwing.

4e sessie met tijdwaarneming. 2 rondjes Achter de marshall, om vervolgens weer losgelaten te worden. MOOI!!!! Ook weer even rustig opbouwen, maar dan komt de flow. Het circuit begint al bekend te worden en je weet al voor elke bocht hoeveel versnellingen terug om er lekker doorheen te roppen. Knietje aan de grond. Teenslider aan de grond. Dit is verslavend! Weer terug in de paddock, de bandjes roken nog na, praten we weer even na.

Om 16.15 uur is er dan de uitreiking van de certificaten en mogen we naar huis, feest vieren met mijn Julius, die 2 is geworden, en de familie. Kunnen ze meteen de rullen zien op de band van zijn papa, ook een mooi cadeau, of niet dan? Toch wel mooi, om de snelste te zijn van 38 mensen (waarvan 3 vrouw en 6 marshall), maar wat wil je ook met nummer 46 (waar Rossi ook mee rijdt).