Altastenberg – my final ride

Vrijdag 20 september

Onder leiding van Alexander begon de rit in Haren met Robert, Francis, Ivar en Jacco. Daarna richting de Drentse hunebedden waar Bart en Hein opgepikt werden. En hoewel de rit fris en nat begon konden bij de eerste tussenstop in Echten alle extra lagen kleding weer snel uit.

Daarna door naar de volgende stop op de Holterberg waar Peter en Alexander al op ons zaten te wachten. Na een lichte lunch weer op de motor om dan toch echt wat kilometers te maken op de A1 en de 30. Ondertussen hadden Marcel en Frits in Georgsmarienhütte de BBQ al opgewarmd en konden we de broodjes met worst direct naar binnen schuiven.

Lekker uitbuiken was er niet bij want we moesten alweer door, maar niet voordat we Marcel en de rest van de familie bedankten voor hun gastvrijheid. De laatste etappe naar Altastenberg verliep zonder problemen zodat we mooi op tijd bij De Gasterei arriveerden. Daar smaakten het bier en fris ons prima, want je krijgt wel dorst van zoveel kilometers rijden. Het eten kwam ons bekend voor, hete soep met daarna een lekkere lasagne. Na het dessert ging voor sommigen het licht snel uit maar anderen hielden het wat langer vol.

Zaterdag 21 september

Na een lekker ontbijt vertrokken we richting het zuiden op zoek naar een motorzaak, de laarzen van Francis waren namelijk dringend aan vervanging toe. Nog voordat we daar aankwamen stonden de meesten al mooi op de foto (de boete viel pas later op de mat).

Na een korte tankstop weer terug over dezelfde weg en op naar Willingen voor een kop koffie met daarbij een lekkere apfelstrudel mit sahne und eis. We vervolgden onze reis in westelijke richting met vandaag Marcel als voorrijder, en hij wist de leuke kleine slingerachtige weggetjes prima te vinden.

Helaas ging het op de K27 tussen Saalhausen en Würdinghausen goed mis. Bart zag om één of andere reden een tegemoetkomende auto met erg brede aanhanger volledig over het hoofd. Het gevolg was een botsing met die aanhanger waarna hij nog zittend op de motor de berm in reed en daar ten val kwam.

Nog voordat de rest van de groep terug was bij de plaats van het ongeval waren al 2 ambulances ter plekke. Het duurde ruim een uur voordat Bart stabiel genoeg was om per helicopter vervoerd te worden naar het ziekenhuis in Siegen. Na een motorwissel tussen Marcel en Hein kon laatstgenoemde met behulp van de onboard navi ook naar het Jung Stilling Hospital.

De rest van de groep verliet de plaats van het ongeval nadat de motor van Bart afgevoerd was door de ADAC. De reis naar Altastenberg was voor velen alsof ze voor het eerst op motor zaten, en de geplande BBQ was ook niet bepaald een feest, gelukkig was er drank in overvloed. Na bericht van Hein dat Bart met een gescheurde milt, gebroken ribben en schouderblad en een verbrijzelde arm in een kunstmatig coma lag werd geprobeerd de slaap te vatten.

Zondag 22 september

Over zondag valt niet zoveel te vertellen behalve dan dat Frits jarig was. Helaas was hij zaterdag al naar huis gegaan zodat hij niet heeft kunnen genieten van de verjaardagstaart die er voor hem geregeld was.

Verder was iedereen nog aardig van slag door het ongeluk van Bart, hij was de nacht goed doorgekomen en de operatie aan de milt was succesvol. Maar er was ook nog veel onduidelijk over de status van de arm.

De terugreis verliep voor iedereen zonder problemen, dat denk ik tenminste want men was ruim op tijd voor het avondeten thuis. Ik ben zelf nog 3 weken op de IC in Siegen gebleven en daarna nog een week in Emmen voordat ik op 18 oktober naar huis mocht.

Om een lang verhaal kort te maken, dit was mijn laatste rit op de motor en dus ook mijn laatste verslag op deze site. Ik geef de gashendel, navigatie en de schrijverskwaliteiten graag door aan iemand anders.

Bart

Altastenberg

Eindelijk weer een lang weekend met de motor op pad, en gelukkig waren er meer coureurs die er zo over dachten. Vandaar dat we met 12 man een lang weekend naar Altastenberg zijn geweest.

De route begon met onze voorrijder dit weekend, Alexander. Met in zijn kielzog Francis, Jacco en Ivar vertrokken ze vanuit Haren. Frank ging rechtstreeks naar de eerste tussenstop in Gasselte en mistte daardoor het eerste (en enige) zandpad van de route.
In Gasselte werd Bart opgepikt en ging de route verder binnendoor naar Tubbergen voor een bakje koffie met wat lekkers. In Oldenzaal stond wederom een tussenstop gepland om Peter en Alexander op te pikken. De Shakes & Cakes smaakten prima, al vonden sommige ze wel erg zoet.

Daarna snel de grens over om op tijd bij Marcel und seine Deutsche freunde Dirk, Frank und Thomas zu sein. Daar was de barbeque al opgewarmd en smaakten de bratwurst mit brodchen und curry ons prima. Met een volle maag ging het vervolgens in een mooi tempo naar onze eindbestemming. Op het stukje snelweg wat we op onze route tegenkwamen was helaas iets te veel voor een van de motoren. Deze wilde niet harder dan 100 en het gat met de voorsten werd dan ook rap groter. Eenmaal gehergroepeerd reden we iets rustiger maar wel als een groep door naar De Gasterei. Daar smaakte het bier en de lasagne ons prima en konden we na een mooie maar lange dag lekker slapen.

Zaterdag stond er een mooie route op het programma naar de Biggesee. Met Bart als voorrijder verliep de route zoals we gewend zijn. Maar afgezien van een valse start, de gebruikelijke umleitung en meerdere pis/tank/lunch-stops zijn er geen noemenswaardigheden gebeurd.
Bij daglicht arriveerden we bij de Gasterei en hadden we zelfs nog tijd voor een ommetje voordat we een lekkere barbeque voorgeschoteld kregen.

Het ontbijt stond zondag al vroeg voor ons klaar zodat we om 9 uur alweer op de motor zaten. Alexander had weer een mooie route in petto. De eerste stint was weer redelijk lang want zoals gebruikelijk zijn er op zondag in Duitsland weinig ijssalons open. We vonden er eentje vlakbij Georgsmarienhutte wat betekende dat we na de koffie en het ijs afscheid namen van onze Duitse motorvrienden.

We reden verder binnendoor een beetje parallel aan de snelweg waar we vlak voor de grens bij een laatste tankstop afscheid namen van Marcel (en Peter en Alexander). Daarna ging het via de snelweg de grens over richting Oldenzaal waar we op een terrasje van een lekkere lunch genoten. Tot slot via dezelfde weg als we vrijdag gereden hadden naar huis. Het was weer een mooi en geslaagd motorweekend met ruim 1100 km. op de teller. De enige vraag die we nu nog hebben is: Wanneer gaan we weer?